„Fearless”

Warsztat już się odbył, ale w tej ulotce była jedna cenna rzecz: adres mailowy niemieckiego organizatora.

Napisałem krótko: czy mogliby przekazać mi kontakt do samego Franka? Odpisali szybko, bez zbędnych pytań – i nagle miałem przed sobą adres człowieka, o którym tyle słyszałem.

Usiadłem do napisania maila. Kim jestem, czym się zajmuję, i – najważniejsze – czy rozważyłby przyjazd z warsztatem do Polski. Standardowy, rzeczowy tekst. Tego samego wieczoru pisałem też bardzo podobny mail do Suzi Smith, trenerki NLP. Dwa okna, dwie wersje niemal identycznego tekstu.

I wtedy się pomyliłem. Kliknąłem „wyślij” o sekundę za wcześnie, zanim zdążyłem poprawić nagłówek. Frank Farrelly dostał wiadomość, która zaczynała się od słów: „Droga Pani Smith”.

Przez chwilę siedziałem sparaliżowany. Człowiek, któremu chciałem zaimponować swoim profesjonalizmem, właśnie przeczytał, że pomyliłem go z kobietą o zupełnie innym nazwisku.

Odpisał następnego dnia. Krótko, z przymrużeniem oka – że nie jest Panią Smith, więc chyba chciałbym wiedzieć, że mój mail nie trafił do adresatki. Odpisałem od razu z przeprosinami – wyjaśniłem pośpiech, dwa otwarte okna, presję pierwszego kontaktu z kimś, kogo się podziwia.

Odpowiedź, która przyszła, zaskoczyła mnie bardziej niż sama pomyłka. Frank napisał, że rzadko dostaje tak ładne przeprosiny i że powinienem robić to częściej – nie tylko wtedy, kiedy popełniam błędy, dlatego, że tak ładnie przepraszam. To była pierwsza lekcja terapii prowokatywnej, jaką od niego dostałem, zanim jeszcze zacząłem się jej formalnie uczyć I zanim spotkałem go w realu.

Od tamtej pomyłki kontaktowaliśmy się regularie. Przeważnie ja pisałem maila, a Frank oddzwaniał. Frank pięknie, wyraźnie mówił po angielsku, żywym głosem, z charakterystycznym poczuciem humoru, które później miałem poznać na żywo setki razy.

Jesienią 2004 roku przyleciał do Polski. Z żoną June, którą pamiętam przede wszystkim dzięki jej pieknemu uśmiechowi i inspirującym kapeluszom.

Stałem na lotnisku z sercem walącym jak przed egzaminem. Byłem przejęty, jakby za chwilę mieli przyjść jednocześnie Jung i Freud – cała historia psychoterapii w jednej osobie, A naprzeciwko ja, z wykształcenia akademickiego inżynier, wraz z „komitetem powitalnym” w osobach Marka, który przekazał mi ten pierwszy, pośredni, kontakt, Tomka, który prztłumaczył Franka książkę, jej premiera miała się odbyć na tym warsztacie, I dwóch Ew, które współorganizowały warsztatm ajedna z nich w cywilu była moją żoną.

Kiedy się przywitaliśmy, spojrzał na mnie uważnie, jakby czytał coś więcej niż tylko moje imię, i powiedział: „Fearless”. Tak mnie odtąd nazywał – „nieustraszony”, choć ja czułem się wtedy wszystkim, tylko nie nieustraszonym, a najbardziej – „wypłoszem”.

Tamten wyjazd, ta jedna pomyłkowa wiadomość do „Pani Smith”, stały się początkiem czegoś zupełnie nowego – tego, co dziś nazywamy w Polsce coachingiem prowokatywnym. Wystarczyło mi na szczęście odwagi, żeby przeprosić i pójść dalej.

Teraz podpisując skrypty i certyfikaty dodaję sobie przed nazwiskiem „Fearless”, a gdy ktoś o to zapyta, opowiadam tę historię.