Przejdź do treści

Artykuły

Video: Na czym polega podejście prowokatywne

  • przez

Materiał video dzięki uprzejmości Jaapa Hollandera, który w dniach 19-21 listopada 2015 poprowadzi trening zaawansowany Coachingu Prowokatywnego w ramach Warsztatów Mistrzów™. Przekład: Małgorzata Szczypińska, (c) 2014 prowo.pl

Przezabawna historia McArthura Wheelera

  • przez

Autor: Anupum Pant,  Przekład polski: Tomasz Kowalik

We wspaniałej pracy pt. „Niekompetentny i nieświadomy (Unskilled and Unaware of it)” dwóch psychologów społecznych z Cornell University, Justin Kruger i David Dunning podzielili się niewiarygodnie zabawną historią McArthura Wheelera.  Choć jest zabawna, historia ta w rzeczywistości doskonale ilustruje pewną bardzo ciekawą obserwację zaburzenia poznawczego (omówionego w dalszej części).  Oto opowieść:

Historia McArthura Wheelera

Pewnego pięknego ranka w Pittsburgu (PA), w roku 1995, 44-letni mężczyzna, znany pod nazwiskiem McArthur Wheeler,Dowiedz się więcej »Przezabawna historia McArthura Wheelera

Zwariowany coach a istota Coachingu Prowokatywnego

  • przez

Coaching pojawił się w Polsce stosunkowo niedawno, sam uczestniczyłem w jednym z pierwszych szkoleń z coachingu w roku 2002. Dziedzina była to nowa, jeszcze mało kto wiedział, o co w coachingu chodzi. W Europie Zachodniej coaching był obecny od lat, początek dała mu książka „Tenis: wewnętrzna gra”, którą Timothy Gallwey wydał w roku 1974. Od tego momentu coaching zadomowił się w sporcie i dość szybko przeszedł do biznesu. Powstały organizacje, które za cel stawiają sobie standaryzację i utrzymanie wysokiej jakości – definiują wymagania i akredytują coachów i programy ich szkolenia. Działają też w Polsce. Coraz więcej osób prywatnych, pracowników firm, przede wszystkim menedżerów, właścicieli firm, ale także np. przedstawicieli wolnych zawodów, korzysta z coachingu.

W roku 1974, w tym samym, w którym Gallwey wydał swoją książkę, pojawiła się inna książka. Była to „Terapia Prowokatywna”, którą napisali Frank Farrelly i Jeff Brandsma. Książka opisywała niecodzienne podejście do psychoterapii. Dowiedz się więcej »Zwariowany coach a istota Coachingu Prowokatywnego

Czynniki Farrelly’ego

  • przez

Czynniki Farrelly’ego
(The Farrelly Factors)
Dr Jaap Hollander

Przekład: Tomasz Kowalik

Co to takiego?

Czynniki Farrelly’ego to 39 zachowań, wzorów strategii i działań mentalnych, które Frank Farrelly, twórca Terapii Prowokatywnej, robi, czuje i myśli pracując z klientem. Zostały one zdefiniowane przez Jaapa Hollandera przy współpracy Dr Grahama Dawesa i René Duba. Czynniki są bardzo zróżnicowane pod względem poziomu abstrakcji oraz ważności ich wykorzystania w terapii. Mają jednak jedną cechę wspólną: wszystkie są praktyczne,Dowiedz się więcej »Czynniki Farrelly’ego

Frank Farrelly + 2013

Skopać Pacjenta – wywiad z Frankiem Farrellym

  • przez

Wywiad opublikowany w Wysokich Obcasach w październiku 2006. Publikacja za zgodą Redakcji.

Rozmawiała: Dorota Frontczak podczas warsztatu Franka Farrelly’ego w ramach Warsztatów Mistrzów®.

Gdy klientka przyszła na pierwszą sesję, lał deszcz. Zapytałem ją, czy czuje się jak szmata. Przytaknęła. Więc wytarłem buty w jej sukienkę. Na drugiej sesji lekko ją kopnąłem. Na trzeciej mi oddała

Frank Farrelly, absolwent Nauk Społecznych na Uniwersytecie Katolickim Maryland. Przez wiele lat wykładowca na Uniwersytecie w Wisconsin na wydziale nauk społecznych i na Akademii Medycznej w Wisconsin na wydziale psychiatrii. Od 1956 r. czynny psychoterapeuta. Prowadzi warsztaty na całym świecie, propagując terapię prowokatywną.

Z psychoterapeutą Frankiem Farellym, twórcą i propagatorem terapii prowokatywnej, rozmawia Dorota FrontczakDowiedz się więcej »Skopać Pacjenta – wywiad z Frankiem Farrellym

Moje wspomnienia z warsztatów Jaapa Hollandera

  • przez

Moje wspomnienia z warsztatów Jaapa Hollandera

Jaap jest niesamowicie ciepłym i serdecznym człowiekiem, co – jak się okazało – w coachingu prowokatywnym ma kluczowe znaczenie dla powodzenia sesji.

Szkolenie z coachingu prowokatywnego nie mogło zacząć się  w sposób konwencjonalny. Już podczas przedstawiania się zamiast mówić o swoich zainteresowania, osiągnięciach itd., mówiliśmy o tym, co jest naszym największym „odchyleniem”. Kolejna osoba miała uargumentować dlaczego według niej nie jest to żadna dewiacja. Musiałam się nieźle nagimnastykować, aby znaleźć pozytywne strony stwierdzenia „Jestem lesbijką” i może nie byłoby w nim nic nadzwyczajnego, gdyby… nie padło z ust mężczyzny.Dowiedz się więcej »Moje wspomnienia z warsztatów Jaapa Hollandera